Spotted in Singapore
I like. Hehehe.

Habang natutulog si Doc Jay sa sofa kahapon, na bored ako. Napansin ko yung isang cellphone n’ya na nakapatong sa study table ko. Tiningnan ko sya. Tulog na tulog. Nagdadalawang isip ako pero nangibabaw ang curiousity ko.
In-unlock ko ang phone nya. Zero ang inbox. Zero ang sent box. Zero ang draft box.
Nag-exit na ako ng biglang nag message tone.
Nag reflect ang name ng sender. – TOM CB.
Nagdalawang isip muna ako kung i-o-open ‘ko o ignore ko na lang. Kumakabog dibdib ko. I chose to open the message.
“Beh I am home now grabe ang init sa kalsada nakakahilo. Sana nand2 ka. Aalis silang lahat papunta ng MOA me lng mgisa d2 m22log miz na kita sna Friday na :-x”
Nanlamig ako. Gusto ‘kong ibato sa ulo nya ang cellphone nya. Damuhong ito.
I texted the guy using Jay’s phone. I told him who I am at tinanong ko kung gaano na sila katagal. Sumagot sya.
“Beh, is this a joke? If it is hindi ako natatawa.”
Before ko pa masagot ang text nya, tumawag na sya.
“Hello.” Sabi ko.
Tahimik. Hindi sya sumasagot. Nagsalita na lang ako coz alam ko namang nakikinig sya.
“Totoo yung sinabi ko. Nandito sya ngayon, natutulog sa bahay ko. Hindi kita aawayin. Hindi ako bayolenteng tao.”
At in-off ko na ang phone. Nag text si Tom. Humihingi ng dispensa at hindi rin daw nya alam na may partner na si Jay. Kakausapin daw nya si Jay at sya na ang kusang lalayo.
I waited for Jay to wake up. 5 hours yata syang natulog. After dinner, kinausap ko na s’ya.
“Kilala ko na si Tom.”
“Sino?” tanong n’ya.
“Si Tom, yung isa mo pang ka relasyon. Pinakialaman ko phone mo eh. Nabasa ko message nya.”
Hindi s’ya kaagad nakakibo.
“Paano kayo nagkakilala? Gaano na kayo katagal?”
Hindi sya makatingin ng diretso sa akin. Sinubukan nya akong yakapin. Kumalas ako.
“Wala ‘yon. Parang laro-laro lang po ‘yon.”
“Laro? Hindi ako nakikipaglaro sa ‘yo. Saan mo sya nakilala?”
“Sa Club Bath.”
“Club Bath na naman? Eh di ba sinira ko na yung membership card mo don? Nagpa-member ka na naman?”
Hindi na sya kumibo. Ganyan naman sya eh. Pag wala ng mai dahilan, tumatahimik na lang.
“Hirap na ko Jay. Paulit ulit ka na lang ganyan. Sabi ko naman sa ‘yo, pag may nakilala ka, sabihin mo lang. Magpaparaya ako. Bakit hinihintay mo pang mahuli kita? Di naman kita aawayin eh. Ang ayoko lang, ginagawa akong tanga.”
Wala na sumunod na kibuan. Nang gabing yon, nakatulog kaming magkatalikod.
Pag-gising ko, parang hindi na ganon kasakit. Immune na yata itong puso ko. Nagpaalam syang mauuna na. Nasabi ko na lang “Ingat.”
Habang pinipilit kong umiwas sa tukso, sya naman pala ang naglulunoy.
Sayang…
Nasa Robinsons Galleria ako kahapon. I have to meet one of my staff to get some documents and to give specific instructions na rin about something I asked him to work on with.
We were about to finish when my phone vibrated. It’s a text message from Jay- my on and off partner.
“Where are you? Sunduin mo naman ako. So tired.”
I told him I was in Galleria. I know he’s in the hospital in Boni. He’s one of the resident doctors there.
“Sige, meet na lang tayo MRT. In about 30 mins?”
I said “ok”. Wala naman akong ibang gagawin.
Three and a half years na kami. Away-bati. But lately, napapagod na rin ako sa situation namin. Caught him a few times na may iba syang kalandian.
Once, I saw a gold card with CB initials in his wallet. I confronted him. Tinanong ko sya kung bakit may card sya ng Club Bath. He told me he was invited by one of his friends. And out of curiosity daw, sumama sya. He gave me the card and asked me to destroy it. I did.
Pagsakay ko ng MRT sa Ortigas station, napansin ko agad ‘yung guy na nakatingin sa ‘kin. Nakatayo sya malapit sa pintuan. Naka polo barong sya, rough-looking, semi-kalbo, about the same height kami (5’7”). I stood beside him.
Hindi na ako bago sa kalakaran sa nangyayari sa MRT. He initiated the move. Humarap sya sa tagiliran ko and he pressed his crotch sa likod ng kamay ko. Immediately, naramdaman ko na matigas na sya. He was echoing the movement of the train as he grinds his hardness. I can feel him twitching. He was totally enjoying the friction between my hands and his crotch. The others were oblivious to what was happening to us.
I made no attempt to cupped or squeeze what was being offered to me. I just stayed motionless. My mind floating.
“Boni Avenue Station.” Sabi ng operator.
I looked at him. He smiled. And then I walked towards the door. Parang hindi nya alam na bababa na ‘ko. He seems surprised. I gave him one last look as the door closed. Pareho kaming nakatingin sa isa’t-isa hanggang sa tuluyan ng mawala ang train.
Hindi ko alam kung nanghihinayang ako o hindi.
“Dito na ako sa Boni station. Saan ka?” – si Jay.
Nag reply ako. “Nakaupo ako dito sa dulo.”
A few minutes later, I saw him. Suot nya pa yung uniform nya. Dala nya yung backpack na binigay ko sa kanya last year. He smiled at me.
“Kanina ka pa?”
“Ngayon lang.”
Then huminto ang train. Sumakay na kami.
“Grabe. 24 hours na akong gising. Antok na antok na ‘ko.”
“Gusto mo sa bahay ka na matulog?” alok ko.
“Sige.”
Nakatayo kami sa dulo ng train. Nakapikit sya. Alam kong hindi sya tulog. Hinayaan ko na lang sya.
Egotism is the anesthetic that dulls the pain of stupidity.
- Frank Leahy
I love Eric Bana.






Well, mild case pa lang ako.
World Peace!
Recent Comments