******



Noong Sabado, namaalam na si Friendship.


Namaalam as in lumisan na sya ng balur.


Hindi sya namatay.


Excited ang bruha sa bagong lilipatan.


Sa Mandaluyong.


Oo, sa loob. Hihihi!


Fit na fit sa personality nya ang kanyang bagong address.


Timing din dahil may psychological assessment ang hitad sa kanyang office.


Parang everything falls in its proper places for Friendship.


Kaya naman sa kanyang paglisan....


Isang bubbleshow mula sa mga tambay....






















Sayonara Friendship!


Isa kang alamat.


:)



******

***



Kulang na lang ay mapudpod ang takong ng Louboutin ko sa paghahanap.


Naka-ilang ikot na 'rin ang driver namin sa bawat eskinitang pwede kong paglipatan.


Ilang panawagan na rin na nag-a-alok ng silid at paupahang bahay na 'rin ang aming tinugunan.



Hanggang napadpad ako sa isang entrusuelong hindi ko naisip na kailan man ay maaari kong tirhan.


Masikip.


Maiinit.


Maputik.


Nakahanda na akong mag-paalam sa kasera upang sabihing tatawagan ko na lamang sya matapos kong pag-isipan kung ako'y manungupahan sa nilalako nyang tirahan.


Nang mapadungaw ako sa bintana....













































































































Me: "Bakit ganyan? Ganito ho ba lagi dito?"


Kasera: "Oo, naku ewan ko ba sa mga 'yan, pag-pasensyahan mo na ha..."



Inalis ko ang salaming tumatakip sa aking mga mata.


Sumilay ang kapirasong ngiti sa aking mga labi.


Tapos na ang masalimuot na paghahanap...


Finally....


"Im home!"



***

Na-realized ko, na sa mahigit sampung taon kong paninirahan dito sa apartment ko, I have accumulated so much stuff.

Mga bagay na hindi ko mabitawan.

Oo, parang titi lang.

I started packing things nung Sunday.

Kasabay ng pagbabalot ng dyaryo sa bawat babasaging gamit ay tila eksena sa Glee na kasabay kong inawit ang.......

"When i think of home, i think of a place

Where there's love overflowing

I wish i were home, i wish i was back there

With the things i've been knowin'.....

Yes, it was a Barbra night. At ako si Rachel Berry doing a magnificent rendition of that song. Isang droplet ng luha ang pumatak sa aking left eye in a very slow motion at nag-pause for a while ito sa aking chin before it finally fell.

............................

Moving on.

Immediately, napuno ko na yung 9 na malaking plastic crates.

Sash at korona ko pa lang ‘yon.

Choz.

My art collections. Hohdevah! Cultured ang lolah. Pero walang ka-art-art ang pagka-wrap. Hihihi!

My books, magazines and wholesome DVDs. Nasa tightly-sealed container yung mga may kalaswaan. Hihihi!

At iba pang worldly possessions.... oo, ako na ang maka-mundo.

Eh sila, babalutin ko pa ba? Parang mas ok na 'wag na. Hihihi!

So, I ask our driver to bring me 9 more crates.

Para naman sa skeletons in my closets. Hihihi!

Friendship and I have been looking for a new apartment pero walang pumasa sa aming standards.

Etchos uli.

Friendship works in Ayala.

I spend most of my time in Manila na.

So, our option is to meet halfway.

At ang interpretation ni Friendship ng “meet halfway” ay maghanap ng apartment sa bandang…………… Paranaque.

Adik sa Sioktong ang vakla.

Or na-overdosed yata sa hada.

Well, hindi naman ako ganon ka-worried.

My boss offered me a place within the compound of our production facility.

Ayoko.

Paano naman ako lalandi nyan, aber.

Worst case scenario…

Babalik ako sa aking pinanggalingan.

Sa aking mga magulang.

Because I believe in the saying that…

Home is where the….. parents are.

I, thank you.

Mwah!

Haaayyyy….. streyssssful talaga.

I need distractions uli…..

Ayyyy... ayun.

Hihihi!

Koya, waaaaiiiiiiiittttt!