Boarding House Uli










Na-realized ko, na sa mahigit sampung taon kong paninirahan dito sa apartment ko, I have accumulated so much stuff. Mga bagay na hindi ko mabitawan. Oo, parang titi lang. I started packing things nung Sunday. Kasabay ng pagbabalot ng dyaryo sa bawat babasaging gamit ay tila eksena sa Glee na kasabay kong inawit ang....... "When i think of home, i think of a place Where there's love overflowing I wish i were home, i wish i was back there With the things i've been knowin'..... Yes, it was a Barbra night. At ako si Rachel Berry doing a magnificent rendition of that song. Isang droplet ng luha ang pumatak sa aking left eye in a very slow motion at nag-pause for a while ito sa aking chin before it finally fell. ............................ Moving on. Immediately, napuno ko na yung 9 na malaking plastic crates. Sash at korona ko pa lang ‘yon. Choz. My art collections. Hohdevah! Cultured ang lolah. Pero walang ka-art-art ang pagka-wrap. Hihihi! My books, magazines and wholesome DVDs. Nasa tightly-sealed container yung mga may kalaswaan. Hihihi! At iba pang worldly possessions.... oo, ako na ang maka-mundo. Eh sila, babalutin ko pa ba? Parang mas ok na 'wag na. Hihihi! So, I ask our driver to bring me 9 more crates. Para naman sa skeletons in my closets. Hihihi! Friendship and I have been looking for a new apartment pero walang pumasa sa aming standards. Etchos uli. Friendship works in Ayala. I spend most of my time in Manila na. So, our option is to meet halfway. At ang interpretation ni Friendship ng “meet halfway” ay maghanap ng apartment sa bandang…………… Paranaque. Adik sa Sioktong ang vakla. Or na-overdosed yata sa hada. Well, hindi naman ako ganon ka-worried. My boss offered me a place within the compound of our production facility. Ayoko. Paano naman ako lalandi nyan, aber. Worst case scenario… Babalik ako sa aking pinanggalingan. Sa aking mga magulang. Because I believe in the saying that… Home is where the….. parents are. I, thank you. Mwah! Haaayyyy….. streyssssful talaga. I need distractions uli….. Ayyyy... ayun. Hihihi! Koya, waaaaiiiiiiiittttt!



It’s inevitable.
Ang balur na aking minahal at naging tahanan/motel/parausan/landian/toknakan ay akin ng iiwan.

Sampung taon humigit.
Napakadaming ala-ala ang kasama nyang maiiwan.
Why?
Kasi, nabenta na sya sa halagang…. hold your breath….
10 million pesosesess.
Three years na rin syang nasa market.
Gusto ko sanang bilhin, kaya lang.
P9.9M lang ang cash ko.
Coins pa.
Ayaw tanggapin ng may-ari.
Choz.
So by 15th of June… I will be homeless... and so is Friendship.
Kaya naman nag-panic ang aming etchoserang alila.
Adoray: “Hallerr? Madam, saan tayo titira?”
Me: “Pwede ba, 'wag mo ng problemahin yan, yung labada mo ang isipin mo.”
Adoray: “Why can’t we just rent an Italian Villa in San Lo?”
Me: “Bruha. 'wag mo kong guluhin. Nag-iisip akey.”
Adoray: “Whatever!”
Kaya naman Friendship and I are looking for a new balur to rent. Ayaw naming maging katawa-tawa sa paningin ni… Adoray - ang matapobreng julila.
Reputasyon na ang nakataya dito.
Kahit magbenta ako ng laman…
Tocino, longganisa at kikiam.
Keri ko na ‘yan.
'Wag lang ang aking puri.
Ang mahalaga, makakita kami ng balur na matatawag naming tahanan…
.....motel/parausan/landian/toknakan.
Homaygash… I am so…. preysured.
I need some distraction.

Ayyyy... distracted na 'ko. Hihihi!
I sooooo love karugs na.
:)
World Peace!
Recent Comments