Habang namamasyal ang diwata sa kaharian ng Mall of Asia, natunghayan nya ang isang mortal na pumukaw sa puso n’yang nagdadalamhati. At ito ang kanyang tula para sa binatang may maamong mukha.

Effort ‘to mga friendsss!!!!

Hindi sinasadya ng ikaw ay mapansin.

Sa dami ng taong nakapaligid sa atin.

Ang tahimik mong kilos at matang malalim

Hindi ko inakalang syang bibihag sa akin.

Isa kang estrangherong hindi ko hiniling

Subalit isang araw ay kusang dumating

Nahihiya man na sa yo‘y tumingin

Ang sabi ng puso ika’y iibigin.

Dagli kong kinuha ang iyong larawan

Isang ala-ala na aking hahawakan

Pagkat pag-ibig mo ay di makakamtan

Dahil ang mahalin ka ay isang kasalanan.

Ika’y isang mortal, ako nama’y isang Dyosa.

Sa mundo mo’t mundo ko, sadya tayong pinag-iba.

Kahit na kumakaba ay nagpasya ng lapitan ka

Subalit sa paglingon, ikaw pala ay wala na.

Hindi ko man nakuha ang iyong pangalan

At kahit pa sabihing ito’y kahibangan

Sa paraang ito, iyo sanang malaman

Puso ko’y lumuha ng ikaw ay lumisan.

Ako’y maghihintay sa ‘yong pagbabalik

Pangakong ibibigay isanlibong halik

Ngunit hindi pa man, puso’y nananabik

Bulong ko sa hangin na ika’y makatalik.

Handa kong isuko immortal kong buhay.

Bukas-palad itong sa iyo ibi-bigay.

Sapagkat walang bukas kung hindi ka karamay

Pait ng pagka-bigo, maaari kong ikamatay.

O bakit, o bakit tadhana’y kay pait?

Tamis ng pag-ibig iyong pinagkait.

Muntik ko na sanang maabot itong langit

Sa halip na ligaya ang dinulot ay sakit.

Paalam na irog ako ay hihimlay.

Sa kabilang buhay, ako’y maghihintay.

Ang pag-ibig sa ‘yo ang syang aking gabay.

Na hamakin ang takot ng hindi nalulumbay.

"Ang ganda koh... sobrah!"